logo
GALATEA
(30.7K)
FREE – on the App Store

Yeni kız Raven Zheng’in bir sırrı var: hayaletleri görebiliyor. Yerel efsane Cade Woods’un da kendine has özel yetenekleri var. Bir dizi cinayetin ardından gençler katili yakalamak için özel yeteneklerini kullanmaya karar verirler. Fakat Raven, Cade’in karanlık geçmişini öğrenince ona gerçekten güvenip güvenemeyeceğine dair şüpheye düşecektir…

Yaş Sınırlaması: 13+

 

Lanetli by Samantha Pfundheller is now available to read on the Galatea app! Read the first two chapters below, or download Galatea for the full experience.

 


 

Uygulama, patlayıcı yeni romanlar için en sıcak uygulama olduğu için BBC, Forbes ve The Guardian’dan takdir aldı.

Ali Albazaz, Founder and CEO of Inkitt, on BBC The Five-Month-Old Storytelling App Galatea Is Already A Multimillion-Dollar Business Paulo Coelho tells readers: buy my book after you've read it – if you liked it

Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!

1

RAVEN

Belki bu sefer farklı olur, diye düşündüm yeni yatak odamdaki kıyafet kolilerinin sonuncusuna kutusuna bakarken.

Hayal kurmanın ne zararı vardı ki?

Belki bu sefer gerçekten burada kalırız. Arkadaşlar edinirim. NORMAL arkadaşlar…

Kendimi durdurdum. Rol yapmanın manası yoktu.

Senelerdir hep aynı.

Yeni bir kasaba.

Hatırlayamayacağım bir sürü yeni isim ve surat… Benimle konuşmayan insanlara aitler.

Kimse deli bir kızla konuşmaz.

Sonra da bu kasabayı terk edeceğiz. Sıfırlama düğmesine basılacak ve…

Kutuda “Raven'ın Kışlık Kıyafetleri” yazıyordu, sözde dadım olan Grace'in belirgin karalamalarıyla. İç çektim.

Bu kasvetli küçük kasabada kışı bile geçirebilecek miyiz acaba?

Koliyi bazanın ayağına doğru ittim.

Yıllar boyunca, kolilerden birini açmadan bırakma alışkanlığı edinmiştim ve bu sefer kazanan bu koli olmuş gibi duruyordu, ki elbise dolabımda bolca yer vardı.

Odamın bu kadar büyük olması garip geldi.

Babamın işi bizi hep büyük şehirlere götürdü. Annem kaybolduktan sonra gerçek bir evde yaşamamıştım.

Babamın acısıyla başa çıkması için tek yolun işkoliklik olduğuna karar vermesinin ardından.

Kızına bakması için başkasına para vermek zorunda kalan babam.

Grace olmasaydı, bu dünyada yapayalnız olacaktım. Yıllar geçtikçe, hiç sahip olmadığım ablam haline gelmişti, konuşabildiğim tek kişiydi.

Fakat sırrımı Grace bile bilmiyordu…

Yatak odamdaki avizenin aniden sönmesiyle yerimden sıçradım ve odam karanlığa gömüldü.

Arkamda bir rüzgar esti, ensemdeki saçları havalandırdı ve odadaki sıcaklık belirgin bir şekilde düştü.

Yavaşça arkamı döndüm.

“Grace?”

Ürkütücü, büyük bir sessizlikten başka bir şey yoktu.

Gözlerime karanlığa uyum sağlamaları için yalvardım, ama acelesiz davranarak beni reddettiler.

Yine de hissedebiliyordum.

Yalnız değilim.

“Raven…” sevimsiz bir fısıltı gölgelerin arasında sürünerek ilerledi.

Görünmeyen bir silüet yaklaştıkça etrafımdaki hava daha da soğudu.

Onu neredeyse tam tepemde hissedebiliyordum.

İsteksiz gözlerim ışığa alıştıkça, sonunda sadece birkaç adım ötemde uzun, ince bir karanlık silüet fark ettim.

“Ne, şimdi de güneş ışığına mı alerjin var?”

Işık aniden tekrar açıldı ve Grace kollarını kavuşturmuş şekilde kapıda duruyordu.

Gözlerim odanın ortasına döndü, kapüşonlu bir silüet hareketsizce duruyordu.

Görünüşe göre, Grace onu göremiyordu…

Gözlerimi devirdim.

… Azrail.

Bunu bilmem gerekirdi.

“Bazen senin için endişeleniyorum evlat,” diye devam etti Grace, odayı geçip penceremin kalın perdesini açtı.

Akşamüstü güneşi yatak odama süzüldü.

Grace mutlu bir şekilde geriye doğru bir adım attı. “Bizim bu perdeleri kesinlikle değiştirmemiz gerekiyor. Çok çirkinler.”

Tabii ki yalnız olmadığımı göremedi.

Onu göremiyordu.

Aslına bakarsınız kimse göremiyordu. Ben hariç kimse.

Çünkü kesinlikle söyleyebilirim ki o canlı değildi.

Tıpkı diğerleri gibi: Hayatımda sürekli ortaya çıkan ve ışığa geçmelerine yardım etmemi isteyen ruhlar.

Hayaletler.

Çocukken biraz kafa karıştırıcıydı. Demek istediğim şu ki küçükken herkesin hayali arkadaşları olur.

Ama sonra büyüdüm. Ve onlar gitmediler.

Bana inanan tek kişi, büyükannem Pearl'dü, babamın sevgiyle “Deli Pearl” diye andığı büyükannem.

Büyükanne Pearl de onları görebiliyordu ve sıkça içinde kahinler, şamanlar ve yarı tanrıların olduğu Koreli atalarımızdan kalan hikayeleri anlatırdı.

Büyükanneme çok az ziyarete giderdik.

Ailem tek kızlarının kafasının saçmalık olarak gördükleri hikayelerle dolmasını istemezdi.

Ben de tüm çocukluğumu psikiyatristlerin ofislerinde geçirmek istemiyorsam, sessiz kalmam gerektiğini öğrendim. Ve öyle yaptım.

Grace, şehirde arkadaş edinmem gerektiğiyle ve falan, filanla ilgili klasik söylevini çekerken beni karşısına oturttuğunda da sustum ve dinliyormuş gibi yaptım.

Bana bir de kağıt uzatarak, “Bu arada, benim için bir iş yapmanı istiyorum,” dedi.

“Dadım” arkadaş edinmem için sürekli bariz planlar yapardı.

Alışveriş listesine bakarken, “Cidden mi?” diye söylendim. “Bunu yapamazsın?”

“Mutfağı ve oturma odasını düzenlemeliyim, evlat. Her türlü evden çıkman gerekecek. Sana iyi gelecektir.”

Tüm bu konuşma boyunca gözlerim hayalete takıldı kaldı.

“Senin araba kullanabildiğin ve benim kullanamadığım gerçeğini dert etme,” diye cevapladım.

Sabahları gazete okumaya vakit bulamasa da bana araba kullanmayı öğretmekte ısrar eden bir babaya sahip olmanın avantajları.

Grace gülümseyip kapıyı kapatarak odadan çıktı.

Yalnız kaldığım anda, en yakınımdaki nesneyi kaptım -şifonyerimin üzerinde duran ciltli bir gizem romanı- ve doğrudan Azrail'e fırlattım.

Yani, onun içinden.

“Randy!” diye haykırdım. “Senin derdin ne?”

Silüet, kapüşonunu kaldırıp kızılımsı sarı saçlarını ve adi gülümsemesini gösterdi.

Kendi sadist şakalarının hayran kalan Randy, kahkahalarla iki büklüm oldu. “Sen… Kendini görmeliydin…”

“Korkmadım! Ve hiç komik değilsin!”

Tanrım, bazen keşke ölüleri öldürebilseydim diyorum.

Randy soluk gözlerinden akan bir damla gözyaşı silerken iç çekti. “‘Seni gördüğüme sevindim Randy‘ yok mu veya ‘Seni özledim Randy‘?”

Randy ile iki yıldan biraz fazla bir süre önce Dallas'ta yaşarken tanışmıştım ve o zamandan beri beni takip ediyordu.

Sessizliğe büründüğü son iki ay hariç. Sonunda hayatına devam etmeye karar verdiğini düşünmüştüm.

Tahmin etmeliydim.

Ama onu gördüğüme sevindim, ucuz Cadılar Bayramı kostümünü bile.

Hayaletler genellikle öldükleri kıyafetlerle ortaya çıktılar.

Peki Randy? Ölümünden sonraki hayatının geri kalanını Azrail kostümüyle geçirmek zorunda kalmıştı, plastik tırpanı ve diğer her şeyiyle.

Eh, ironik.

“Seni özledim Randy,” dedim sonunda gözlerimi devirerek. “Nerelerdeydin bu arada? Ve ışıklarla ilgili şeyi nasıl yaptın?”

Randy omuzlarını silkti. “Bana benzeyen daha fazla insan arıyordum.”

Kaşlarımı çattım. “Nasıl insanlar yani?”

“Kaybolmayan ya da buradan çıkmaya çalışmayan ruhlar. Bir süredir etrafta takılan insanlar.”

“Neden?”

“Çünkü bana bir şeyler öğretebilirler. Fiziksel dünyadaki nesnelerin nasıl hareket ettirilebileceği gibi.”

Bakışlarını yere indirdi. “Yani, bana öğretmeyi denediler. Işıklarla olan şey şu ana kadar yapabildiğim tek şey. Acınası bir durum.”

Yine omuz silkti. “En azından denedim. Sanırım seni kızdırmak için başka yollar düşünmem gerekecek.”

Güldüm.

Konuşacak birilerinin olması güzeldi.

“Şey,” dedim, alışveriş listesini ona sallayarak, “Kasabayı keşfe çıkmak ister misin?”

***

15 dakika sonra, Randy ve ben Google'da çıkan tek kahve dükkanına giderken alışveriş listesini cebime koymuştum, ki bu liste tamamen saçmalıktı.

Şaşkınlık içinde, “Şehir merkezi burası mıymış? Bu kadar mı?” diye sordu Randy, ana caddeye varınca.

Elk Springs şehir merkezi, küçük dükkanların iç açıcı olmayan bir şekilde birleşmiş haliydi ve her dükkandan sadece bir tane var gibi görünüyordu.

Küçük çocuğu da o anda gördük.

5-6 yaşından büyük olamazdı ve dondurmacı ile kahve dükkanı arasındaki köşede duruyordu. Yüzünde tanıdık bir şaşkınlık ifadesi vardı.

Alnının kenarında derin bir kesik vardı ve boynuyla gövdesi kan içindeydi.

“Anneciğim,” diye sesleniyordu, gözleri yaşla doluydu. “Annemin nerede olduğunu bilen var mı?”

Yayaların kalabalıklar halindeki akışına rağmen kimse oralı olmuyordu.

Çünkü kimse onu göremiyordu.

Çocuk hayaletler her zaman en zoruydu.

Randy genellikle bu tür olaylara yardımcı olurdu… Öldüklerini bilmeyen insanlarla konuşmak ya da onları gördükleri parlak ışığın iyi bir yer olduğuna ikna etmek.

Güvenli bir yer.

Ancak bu durumda, kostümü bu kadar ucuz veya sentetik görünse bile küçük çocuğu korkutmaktan başka bir şeye yaramazdı.

Randy, “Seni yalnız bırakayım,” dedi ve kaybolmadan önce bana tanıdık bir bakış attı.

Aceleyle çocuğun köşede durduğu yere doğru koştum ve ayakkabı bağcıklarımı bağlıyormuş gibi yaparak diz çöktüm.

Başımı aşağıda tutarak küçük çocuğa yavaşça, “Kayıp mı oldun?” diye sordum.

İhtiyacım olan son şey insanların yeni kızı kendi kendine konuşurken görmesiydi.

“Beni görebiliyor musun?” diye sordu. “Hiç kimse, hiç kimse göremiyor…”

“Biliyorum,” dedim. “İstersen sana yardım edebilirim. Ama beni takip etmek zorundasın.”

Kahve dükkanının yanındaki sokağa saklanıp bir çöp konteynerinin arkasında bekledim.

Bir süre sonra hayalet ortaya çıktı, burnunu çekiyordu.

“Adın ne?” diye sordum.

“Charlie”.

“Anneni en son ne zaman gördün Charlie?”

Bir an düşündü. “Beni antrenmana götürüyordu ve sonra tepetaklak olduk.”

Yanağına bir gözyaşı düştü. “Sonra birileri geldi ve onu uyandırmaya çalıştı, ama o uyanmadı. Onu büyük siyah bir çantaya koyup götürdüler.”

En azından beraber olacaklar, diye düşündüm.

Asla kimsenin ölmesini istemem, ama böyle durumlarda, bu neredeyse daha iyi bir kader gibi. Küçük bir umut ışığı.

“Herhangi bir yerde parlak bir ışık görüyor musun?” diye sordum Charlie'ye.

Küçük çocuk kaşlarını çatarak başını salladı. “O zamandan beri beni takip ediyor…” Sustu. “İçinde sesler var. Korkunç.”

“Korkma,” dedim usulca. “Annen o ışığın diğer tarafında. Tek yapman gereken içine girmek. Tamam mı?”

“Söz veriyor musun?” diye sordu Charlie, dudağı titriyordu.

“Söz veriyorum.”

Çocuğun havada birden kaybolması, vücudunun küçük bir flaş ile yok olmasına kadar daha da sönük ve parlak bir hal almasını izledim.

Bir adım geri atarken sert bir şeye çarptım.

Aslında, birisine.

“Ah!” Arkama döndüm. “Nereye gittiğine dikkat…”

Durdum, bana bakan ve beni süzen bir çift koyu kahverengi gözle büyülendim.

“…et,” diye fısıldadım.

Yüzü benden sadece birkaç santim uzakta olan çocuk bir adım geri çekildi ama bakışları kararlı ve sabitti.

Sonunda ona iyice bakabildim.

Yaklaşık olarak benim yaşlarımda görünüyordu ve çene hatları keskin, burnu kemikli ve solgun teni kusursuzdu, uzun ve zayıf biriydi. Siyah saçları vahşi ve asiydi.

Omurgamdan aşağı bir ürperti indi, bu çocukta bir şey vardı, öyle bir şey ki…

Tehditkar, diye düşündüm kendi içimden.

Ölümün gözünün içine bakmış biri gibi.

Çocuk kaskatı kesildi ve yüzüne düşen bazı saçları kenara çekmek için elini kaldırdı.

Tam o anda eldivenlerini fark ettim.

Yazın öğlen sıcağına rağmen, kot ceketinin kollarının içine kıvrılmış bir çift siyah deri eldiven giyiyordu.

Aslına bakılırsa, boynunun altında da bir santim bile deri görünmüyordu.

Aniden, yüzü şaşırtıcı derecede çekici bir gülümsemeyle yumuşadı.

“Merhaba,” dedi mükemmel dişlerini bana göstererek. “Seni korkuttuysam özür dilerim. Bu bir kazaydı.”

“Ben, ee,” dedim, panikleyerek. Siyah saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırmak için uzandım.

Normal davran. Bir şeyler söyle. Herhangi bir şey.

“Merhaba,” dedim sonunda.

Hadi ama! O KADAR yakışıklı bile değil.

Tamam, evet öyle. Ama yine de.

“Merhaba,” diye tekrarladı, sırıtarak.

Bir saniyede tavırlarını tamamen değiştirme yeteneği neredeyse rahatsız ediciydi.

“Bu arada ben Cade,” diye devam etti. “Ve.. Sen?”

“Raven,” dedim hızlıca. “Raven Zheng.”

“Raven Zheng,” diye tekrarladı düşünceli bir şekilde. O söylediğinde adım nedense kulağa daha hoş geldi.

Cade yine gülümsedi. “Peki, Raven, sana bir şey sorabilir miyim?”

“Elbette,” dedim yavaşça. “Sor bakalım.”

“Az önce kiminle konuşuyordun?”

Karnıma ağrı girdi. “Ben… ben kimseyle konuşuyordum,” diye kekeledim, onun ürkütücü göz teması kıvranmama neden oluyordu.

“Ah, bir de, “ışık” nedir?”

Lanet olsun.

Kasabadaki ilk günümdü ve daha şimdiden manyağın teki gibi görünmüştüm.

 

Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!

2

RAVEN

Pekala, bu epey hızlı oldu.

Elk Springs'e geleli yirmi dört saat bile olmamıştı ve biri beni daha şimdiden kendi kendime konuşurken yakalamıştı.

Cade bana bakıyordu, gözleri parlıyordu, peşimi bırakmak istemiyordu.

Düşün.

“Ben…” diye başladım, dudağımı ısırarak. “Kimseyle konuşmuyordum,” konuşmayı başardım. “Ne duyduğunu sanıyorsun bilmiyorum.”

“Pekala, bu biraz kafa karıştırıcı,” diye karşı çıktı, bana patronluk taslıyordu, “çünkü seni duydum. Daha az önce. Ne yani, kendi kendine mi konuşuyordun?”

Yüzümün, utançtan ve bir miktar da öfkeyle kızardığını hissedebiliyordum.

“Karanlık sokaklarda mı takılıyorsun?” diye devam etti.

“Burada takılmıyordum,” dedim gözlerimi kısarak. “Sadece eve gitmeye çalışıyordum ve yanlış bir yere saptım.”

Hiçbir şekilde az önce bir hayaletle konuşmuyordum.

“Evet, burada takılıyordun. Seni gördüm. Ve birkaç dakika boyunca izledim.”

Bir dakika, Onun burada ne işi var? O da benim kadar şüpheli görünüyor, belki daha da şüpheli.

Sabrımın taştığını hissederek kollarımı kavuşturdum. “Senin bahanen nedir?”

“Pardon?” Cade'in akıl almaz gülümsemesi sönümlendi.

“Neden bana böyle sinsice yaklaşıyordun? Beni gözetliyordun. Sapık falan mısın?

“Tabii ki değilim.” Benim duruşumu taklit ederek kollarını kavuşturdu.

“Yani?” Eğer o böyle oynayacaksa, ben de sert olabilirdim.

“Bunu bana çevirmeye çalışma. Kendimi açıklamak zorunda değilim.”

“Bence açıklamak zorundasın,” dedim.

Dakikalar boyunca birbirimize baktık, ikimiz de göz temasını kesmeye cesaret edemedik.

Teslim olmak istemiyorduk.

Sonunda gözlerini indirdi ve ben bu karşılaşmayı kazandığıma şaşırmıştım. Onun buna razı olmasına.

Sanki neredeyse meydan okumaya alışık biri değil gibiydi.

Görünüşüne bakınca durumun böyle olduğunu düşündüm.

“Burası küçük bir kasaba. Burada hiçbir şey olmaz.” Siyah gözleri tepkimi ölçmek için bana baktı.

“Buradaki herkes…” durakladı, doğru kelimeyi arıyordu, “…robotik.”

“Sonra yeni kızın paranoyak göründüğünü ve buraya koştuğunu gördüm. Çok belirgin değildi.” Cade omuzlarını silkti. “Merak ettim.”

Dürüst bir cevaptı. Bunu hissedebiliyordum.

Ama yine de, yeterli değil…

“Yeni olduğumu nereden bildin?” Kaşlarımı kaldırdım.

“Taşınma araçlarını gördüm. Ayrıca seni tanımıyorum, bu da demek oluyor ki buralı değilsin.”

Tanrım, çok sinir bozucu.

“Belki de beni daha önce hiç karşılaşmadık,” dedim çabucak.

“Mümkün değil.”

“Demek insanları izlemeyi çok seviyorsun, öyle mi? Bu senin olayın mı?”

Başını salladı. “İnsanları okumayı severim. Bu konuda oldukça iyiyimdir de.”

Merakıma yenik düştüm

“Tamam, oku beni.”

Cade inanamayarak alay etti. “Ne?”

“Hadi ama. Oku beni. Eğer çok yetenekliysen.”

Bol şans.

Dudaklarının köşeleri yumuşak bir gülümsemeyle kıvrıldı, ondan gördüğüm ilk gerçek gülümseme.

“Peki.”

Sorgulayan gözleri bir an benim gözlerimle buluştu, sonra beni süzmeye devam etti, kolsuz bluzum ve şortum, spor ayakkabılarım, boynumdan sarkan altın madalyon.

Belki de bakışları daha davetsiz hissettirmeliydi, yaralarımı arayan bir büyüteç gibi.

Kusurlarımı.

Ama öyle hissettirmedi.

“Kaçsın,” diye düşündü, “on altı mı, on yedi mi?”

“On yedi.”

Bunun neden önemli olduğunu anlamıyorum.

“Ailen zengin,” dedi aniden, gözleri uzağa daldı, sanki hayatımın yamuk yumuk çizgilerini zihninde birleştirmeye çalışıyormuş gibi.

“Ama miras para değil. Ailen senden çok kariyerlerine odaklanıyor. Belki de boşanmışlardır.”

Ona izin verdiğim için pişman olmaya başladım.

“Kolay kolay arkadaş edinemezsin. Belki de artık edinmeye bile çalışmıyorsundur.”

Lanet olsun. Bu işte çok iyi.

“Ve sen solaksın.” Cade sessizliğe büründü, değerlendirmesini onaylamamı bekledi.

Nutkum tutulmuştu. Biraz da sinirlenmiştim. Yani, ona kim izin verdi ki?

Ah doğru ya… Ben verdim.

Alaycı bir şekilde alkışladım.

“Tamam Sherlock, nasıl yaptın? Beni sadece ne kadar zamandır takip ediyorsan o kadardır tanıyorsun.”

Cade sırıttı, eldivenli elini yine saçından geçirdi.

“Arkadaş edinme konusundaki çıkarımım, sosyal beceri eksikliğini göz önünde bulundurunca gayet barizdi,” dedi, sanki bu tamamen aşağılayıcı değilmiş gibi.

“Bu ayakkabılar ne kadar, birkaç yüz dolar mı? Ama yıpranmışlar. Eskiler. Onları sadece ailenin parasını göstermek için giymiyorsun. Pratik olarak onları giymeye alışıksın.”

“Ve ailene gelince,” diye devam etti, “Buraya arabayla gelmediğini fark ettim. Ama ailenin gücü belli ki sana araba almaya yetebilir, bu da demek oluyor ki kimse öğretmek için zaman ayıramadı…”

Cade’in sözü ara sokaktan yaklaşan arazi aracının ani delice kornasıyla kesildi.

İçgüdüsel olarak yoldan kaçtım, Cade'in bileğini tutup onu da güvenli bir yere çektim.

Her şey ağır çekimde oldu.

Arabadaki gençlerin güldüğünü ve pis pis Cade'e baktığını gördüm, sürücü yolda döndü.

Serçe parmağım el bileğindeki deriyle kumaşın arasına girip çıplak etine bir en anlığına değince tüm vücudundaki irkilmeyi hissettim.

Sanki büyük bir acı çekiyormuş gibi gözlerini kapatmıştı.

Bir saniye sonra gözleri açılınca, tamamen ve düpedüz şok olmuş gibi görünüyordu.

Kolunu elimden çekti. Agresif bir şekilde.

Cade bana bakmayı reddederek geriye doğru adım attı.

“Özür dilerim,” dedim aceleyle, ancak ne için üzgün olduğumdan tam olarak emin değildim. “Amacım…”

Ortaya çıktığı kadar çabuk yok oldu, uzun bacakları onu hızla sokaktan aşağı ve caddeye geri götürdü.

Görüş alanımdan çıktı.

Benden kaçıyor.

Dokunuşumdan.

Cade'in arkadaşlığı benim de özellikle hoşuma gitmemişti, ama itiraf etmeliyim ki ani çıkışını kişisel algılamamak zordu.

Bir de sosyal becerileri zayıf olanın ben olduğumu söylüyordu…

Bu tuhaf karşılaşmayı ve yeni tanıştığım yabancı çocuğu unutmaya çalışırken ayaklarımı ana caddeye doğru sürükledim.

Nasıl unutabilirim ki?

O kim ki acaba?

Çaba bile harcamadan içimi gördü.

Sanki kitap okuyormuş gibi.

Ve neredeyse hayatı tehlikedeymiş gibi kaçtı.

Bana mı öyle geldi?

Bende onu uzaklaştıran bir şey mi var? Onu korkutan?

Sokağın köşesinde ne kadar durduğumu, daldığımı, az önce olanları anlamak için ne kadar süre harcadığımı bilmiyordum.

Aptal gibi görünüyor olmalıydım.

“Hey,” dedi bir kız sesi, beni hayalimden uyandırdı.

Avucuma yumuşak ve nemli bir şey sürtündüğünde dondurma salonunun dışındaki verandanın kenarında duruyordum.

Aşağı baktım.

Kocaman bir Doberman elimi kokluyordu.

“Fluffy için üzgünüm. Henüz tam olarak eğitilmedi,” dedi kız, sesi yumuşak ama coşkuluydu.

Kabaca benim yaşlarımda görünüyordu, başının kenarından örgülü koyu kahverengi saçları sarkıyordu, rahat bir şekilde dağılmış ama aynı zamanda mükemmel saçları.

Bana gülümsüyordu, soluk mavi gözlerini kısmış güneş ışığına bakıyordu.

Sonuna kadar sıcaklık, güzellik saçan şu insanlardan biri.

“Sen Raven’sın, değil mi?” diye sorarken milkshake'inden bir yudum aldı.

Başını salladım. “Evet, nasıl bil…”

“Yan evde oturuyorum. Çitli pembe ev.” Fluffy'nin kulağının arkasını sevgiyle okşadı.

“Benim adım Emily,” diye gülümseyerek devam etti. “Ben de tam sizin eve birkaç kek bırakmıştım. Dadın Grace'le tanıştım. Burada olduğunu ve yapacak bir şeyler aradığını söyledi.”

Öldürün beni.

Rahatsızlığımı bastırmaya çalıştım. “Aman Tanrım.” Gülmeye çalıştım, içten içe utanıyordum. “Üzgünüm… Benim için endişeleniyor.”

Emily sırıttı. “Çok tatlıydı. Oturmak ister misin? Buranın milkshake’leri çok iyidir. Hatta bu benim için bir sorun haline gelmeye başladı,” dedi gülerek ve elini dümdüz karnına koyarak.

Pek de öyle görünmüyor.

“Hadi ama,” diye ısrar etti Emily. “Gerçek bir mazeretin olmadığını biliyorum.”

Çok teşekkürler Grace.

Aslında o kadar da kötü birine benzemiyor.

Yenilgiyi kabul edip onun karşısındaki sandalyeye oturdum.

Emily milkshake'inden büyük bir yudum daha aldı. “Şu ana kadar Elk Springs'deki vaktin nasıl geçiyor? Yani, bu lanet sıcak hava dalgası dışında.”

İkna edici görünmek için elimden geleni yaparak, “Yani, bilirsiniz, iyi işte,” diye cevapladım.

Bana beklentiyle baktı, sanki kısa ve öz tepkimi kabul etmek istemiyormuş gibiydi.

Küçük kasabaların böyle olduğunu düşünmüştüm.

Sınır yok. Kişisel alan yok.

Yine de çok kolay biriydi. Epey tatlı.

Normalde bu tür sosyal etkileşimler çok zor olurdu, ama Emily ile ilgili bir şey ona açılmak istememe neden oldu.

“Dürüst olmak gerekirse, şu çocuğa rastlayana kadar her şey yolunda gidiyordu,” dedim.

Hemen kulaklarını dikti. “Bir çocuk mu? Bekle, Cade Woods değildir umarım?” Emily adı söylerken sesini alçalttı, sesinde neredeyse belli bir saygı vardı.

“Nereden bildin?”

“O benle yaşıt,” dedi. “Senden tam iki saniye önce onu hızla o köşeyi dönerken gördüm. Tamamen korkmuş gibi görünüyordu. Bu neyle ilgiliydi?”

Sanki en cazip dedikoduyu yapıyormuşuz gibi sandalyesini daha yakına çekti.

Beni bir hayaletle konuşurken yakaladı ve benden bunu yüksek sesle söylememi istedi. Sonra derisine değince çekip gitti. Görünüşe göre erkekleri püskürtebiliyorum.

Ama ben bunu söylemedim.

“Dürüst olmak gerekirse,” dedim, “Hiçbir fikrim yok. Ama o öylece kaçıp gitti. Bir anda. Gerçekten çok garipti.”

Emily bilerek gülümsedi. “Onun yapacağı bir şey.”

Bu sefer ben ona yakınlaştım. “Bu arada, onun olayı ne? O çok…”

“Seksi mi?” diye tahmin etti.

“Hayır, gergin diyecektim.”

“Ah, evet, o da var.” Bir an düşündü. “Cade çok… Cade’in ilginç bir hayatı oldu, diyebiliriz sanırım. Buradaki herkes onun kim olduğunu biliyor. Yani, herkes.”

“Ne, ünlü biri gibi mi?”

Emily, cevap vermeden önce gizlice dinleyen biri var mı diye arkasına baktı ve sesini alçalttı. “Daha çok… kötü şöhretli diyelim.”

Onun karanlık, korkutucu gözlerini anımsadım. Teninden yayılıyor gibi görünen saf düşmanlığı.

Tam olarak anlayamamıştım. Aklımdan çıkaramadığım onunla ilgili bir şeyler vardı.

Neredeyse garip bir cazibe gibiydi.

Fiziksel bir çekim gibi değil, tamamen metafizik bir şey.

Biriyle ilk tanıştığınızda hissettiğiniz o nadir duygu ve bu kişinin hayatınızı etkileyeceğini anında anlarsınız.

Dünyanızı değiştireceğini.

En azından bir şey biliyordum:

Cade Woods tehlikeliydi.

 

Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!

Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email

Alfa’nın İkinci Şans Perisi

Adelie ait olduğu kurt sürüsünde gölgelerde yaşayarak, sıradan bir hayat sürer. Ancak Alfa eşi onu reddedince işler değişir ve birlikte yaşayabileceği yeni bir sürü arayışına başlar. Alfa Kairos’un sürüsü artık onun yeni evi olacaktır. Habis tabiatı ve öfkeli tutumlarıyla bilinen kurt Kairos, Adelie’nin ikinci şansı olacaktır. Peki, geçmişin korkusuyla içine kapanan Kairos ve daha önce tahayyül bile edemeyeceği güçlere sahip olduğunu keşfetmek üzere olan Adelie ile işler nasıl yoluna sokulacak?

Yaş Sınırlandırması: 16+

Alfa ve Aurora

Kanlı Gölge Sürüsü’nden Alfa Everett’in, eşinin bir insan olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Ama işte şimdi tam karşısında, on sekiz yaşındaki, oldukça sakar Rory duruyordu. Bir Omega kurdu tarafından evlat edinilen Rory, hayatının çoğunu Kızıl Ay sürüsünde geçirdi, ancak sürünün liderleri onu öldürmeye çalıştıktan sonra, artık oraya geri dönmeyecekti. Görünüşe göre o ve koruyucu Alfa birbirlerine iyice bağlanmıştı. Peki aralarında aşk gelişecek mi? Ve eğer büyüyebilirse, aşkları Rory’nin sırlarına dayanacak kadar güçlü olabilir mi?

Yaş Sınırlaması: 18+

Tyr Binicileri

Ava, Kuzey Kaliforniya’daki en tehlikeli motorcunun peşine düşmüş, yalnız bir ödül avcısıdır. Ancak koşullar onu Tyr Motor Kulübü Binicilerinden cesur ve muhteşem bir modern Viking olan Bjorn ile takım olmaya zorladığında, aralarındaki kıvılcımlarla savaşamaz. Ava, kötü çocuk sevgilisine âşık mı olacak, yoksa yola tek başına mı dönecek?

Yaş Sınırlaması: 18+

Bizi Bağlayan Alevler

Lydia on sekizinci doğum gününde İmarnia Kralı Gabriel ile evlenmeye mahkum olduğunu öğrenince tüm hayatı altüst olur. Lydia eşsiz ateş güçlerini ve yıllarca süren eğitimini kullanarak her fırsatta kadere direnmeye çalışır.

Ama Kral Gabriel’in başka planları vardır…

Yaş Sınırlaması: 18+

Alıkonulmuş

Clarice, hayatı boyunca aşırı korumacı babası tarafından, içindeki kurttan kopuk şekilde yetiştirilir. Bir dönüşümü sırasında kontrolünü kaybeden Clarice, kurt adamların azılı lideri Kral Cerberus Thorne’a rehin düşer. Cerberus’un kalesinde kapana kısılan Clarice, kaderinin azılı liderin ellerinde olduğunu fark edecek, fakat her şey için çok geç olmadan eşini evcilleştirmenin bir yolunu bulabilecek mi?

Yaş Sınırlandırması: 18+

Kiarra’nın Kaçışı

Kiarra her zaman sorunlarından, duygularından ve kendisinden kaçar. Sonra doğrudan gizemli ve seksi Aidan Gold’un kollarına koşar. Kiarra, Aidan’ın kafasını koparmak mı yoksa elbiselerini yırtmasına izin vermek mi istediğinden emin değildir. Her halükarda, Kiarra yakında Aidan’ın çok büyük ve çok kötü bir sırrı olduğunu öğrenecek ve pençeler dışarıya çıkacaktır.

Yaş Sınırlaması: 18+

Mateo Santiago

Juniper, dönüşemeyen bir kurt adamdır. Sürünün Alfası olan babası, onu kovduğunda, kendini yabancı topraklarda bir kaçak olarak bulur. Fakat Juniper başka bir Alfa ile tanışmak üzeredir. Hayatını sonsuza dek değiştirecek bir Alfa…

Tür: Romantik, Kurt Adam, Fantastik

Yaş sınırlaması: 18+

Her Şey Seninle İlgili Değil

Maya Hamilton, küçük yaştan beri ipi koyvermekten ve istediğini yapmaktan başka bir şey sevmeyen vahşi bir parti kızıydı. Jace Parker, çok parti yapanlara karşı zaafı olan sorumsuz bir çocuktu. Birbirleri için mükemmellerdi; ta ki bir şekilde Jace Maya’yı mesajla terk edene kadar. Şimdi, iki yıl sonra, öğrenci ve öğretmen olarak tekrar karşılaşıyorlar ve Maya, Jace’ten hayatını değiştirecek bir sır saklıyor!

Yaş Sınırlaması: 18+

İki Ateş Arasında

Öksüz kalıp bir koruyucu aileden diğerine geçen Adeline, son dokuz yılını yalnız ve bir sır saklayarak geçirir: o bir kurt kadındır. Farkında olmadan girdiği sürü arazisinde koşu yaparken yakalanır ve kısa zaman içinde kendi türünü bulmanın umduğu gibi olmadığını fark eder. Onu zorla alıkoyan alfa ile karşılaştığında içinde kıvılcımlar uçuşur. Ama onu bir hayduttan farklı bir şey olarak görebilecek midir? Yoksa her zaman onun esiri olarak mı kalacaktır?

Yaş Sınırlaması: 18+

Gül’ün Savaşı

Kral olan babasının ölümünden sonra, Deanna kendini tehlikeli bir durumda bulur. O gayri meşru bir prensestir ve üvey annesi Kraliçe Rosaline ile üvey kardeşi Prens Lamont, saraydan uzaklaştığını görene kadar hiçbir şeyden vazgeçmeyecektir. Yalnız başına kalan, onu koruyacak kimsesi olmayan Deanna, hayatı için endişelenmeye başlar. Ancak Kraliçe Rosaline’in gözüne girmeye çalışan talipleri saraya gelmeye başladığında, Deanna, uzak bir ülkeden gelen, aradığı kurtuluşu sunabilecek yakışıklı bir yabancıyla tanışır…

Yaş Sınırlaması: 18+